Een loopbaancoach inschakelen is een van de spannendste dingen die ik ooit gedaan heb.

Ik heb het dan ook héél lang voor me uitgeschoven. Hier moest ik namelijk toch wel zelf uit zien te komen?

Wat ging een ander mij nou vertellen over mezelf dat ik nog niet wist? En ik wèrkte verdorie in recruitment. Het vakgebied van werk was dus ook letterlijk míjn werk. En nou ging ik iemand anders inschakelen om mij te vertellen over werk terwijl werk mijn werk was ??

Uhh. Ja dus.

Want ik kwám er niet uit. Al jaren niet, hoezeer ik er ook over nadacht, over las, over praatte met andere mensen. Het hielp allemaal niet. En ondertussen bouwde de frustratie steeds verder op.

Wat wèl hielp was de realisatie dat er niks zou per veranderen in mijn situatie als ik niet anders tegen dit stuk aan ging kijken. Waarom moest ik het van mezelf zelf doen? Waarom moest ik per se alleen hiermee worstelen?

Ik ben van nature heel erg iemand van ‘samen’. Ik houd ervan om te kunnen sparren met mensen, om frisse inzichten te krijgen, om een spiegel voorgehouden te krijgen. Waarom mocht dat nu dan niet?

Het antwoord daarop was – in mijn geval – tweeledig. Aan de ene kant schaamte. Schaamte dat het me inderdaad niet lukte. Dat het me blijkbaar ontbrak aan zelfkennis, en aan de juiste tools om mezelf uit deze situatie te krijgen.

Daarnaast speelde angst ook een rol. Als ik met mensen sprak zei ik regelmatig: ‘werk is gewoon niet zo mijn ding, ik weet het gewoon niet’, en daarmee was het onderdeel geworden van mijn verhaal. Wie was ik zonder dat verhaal? Als werk opeens iets werd waar ik blij van werd..? En als ik dus ook geen reden meer had om niet vol voor mijn werk te gaan. Dat gevoel kende ik niet, en het onbekende maakte me zenuwachtig.

En omdat ik dus weet wat voor mij de stap naar een coach zo moeilijk maakte, werd de stap – toen ik hem uiteindelijk gelukkig wel maakte – niet alleen een van de spannendste, maar ook een van de moedigste dingen die ik ooit deed.